70'li yılların sonlarını hatırlıyorum.O zaman küçücük bir çocuktum.Ortalık terörden ,ölüm haberlerinden,kandan baruttan geçilmiyor.Tabi bunları şimdi söylüyorum,o zaman ve yaşta olayları algılamanın imkanı yok.Sadece aklımda kalan okuduğum ilkokula hava aydınlanmadan giderdik rahmetli babamla..
Bir keresinde okulun kapısından çevirmişlerdi polisler.Babama heyecanlı heyecanlı anlatıyorlardı :
bombalı pankart asmışlar girişteki duvara, birde gaz döküp yakmaya çalışmışlar.
Allahtan 1980 darbesi olduda (bütün olumsuzluklarına rağmen darbenin iyi yanları da vardır)
Benin yaşıtım olan nesil daha iyi sosyal ve psikolojik koşullarda okuma imkanı buldu.
Düşünsenize,koca bir nesil yetmişlerdeki terör ve iç savaş yüzünden okumadı,okuyamadı,okutturulmadı.Sınıflara ders için girmeye çalışanlar dövüldü,propogandalara yasadışı eylemlere zorlandı.Hatta öğretmenlerin bile yasadışı faaliyetlere öğrencileri teşvik ettikleri hatta zorladıklarını bugün büyüklerimiz anlatmaktadırlar.
Nereye geldiğimize bir bakın : 1980 - 2000 yılları arasında tüm çalkantılarına rağmen koskoca bir ülke ve toplumu ayağa kalktı,gelişmeye başladı.Gelişimin doğal sonucu olarak değişimde..
Önce beraber hareket etme,birliktelik,toplumsal etki ve tepki v.b gibi konuları barındıran sosyallik yok oldu.Peşinden ahlaki değerler ve aile yapıları erozyona uğramaya başladı,ikibinlere doğru da bireysellik hüküm sürmeye başladı.
İçinde bulunduğumuz yıllarda bireysellik tüm toplumsal yapıyı ele geçirdi.Bunun sonucunda paylaşım tükendi.paylaşım olmayınca insanlar rahatlamayı sanal yollarda aramaya başladı.O da yetmedi,tüketmeye başladı,tüketim de tatmin edemeyince insanlar kendilerini tüketmeye başladı...
Yolun sonu kötü ..Paylaşmak lazım.Ben eski zamanlardaki (çok eski değil çocukluğumdaki) paylaşımı ,dostluğu,dertleşmeyi özlüyorum....
